ΠΡΕΠΕΙ…

 
             Πρέπει να μάθω να γελώ
             μ αυτά που μου συμβαίνουν
             κόντρα να πάω στον καιρό
             στο πείσμα των ανέμων.
     
            Όμως θα πρέπει και να ζω
             μαζί με τις πληγές μου
             και να παντρέψω στο μυαλό
             το αύριο και το χθες μου.
 
            Πρέπει να μάθω να ξεχνώ
            αυτά που με πληγώνουν
            Άνοιξη να ΄χω στο μυαλό
            στο πείσμα των Χειμώνων.
 
            Όμως θα πρέπει και να ζω
             μαζί με τις χαρές μου
             κι ας μην παντρέψω στο μυαλό
             το αύριο και το χθες μου.

                        Τόμπουλος Χρήστος

 

              ΣΤΗ ΜΑΝΑ ΤΩΝ ΜΑΝΑΔΩΝ

                Στον ορίζοντα βλέπω το φως απ’ το τραίνο
                ο αέρας μυρίζει_από δέρμα  καμένο.
                Δεν υπάρχουν φωνές παρά μόνο_η σιωπή τους
                στα φλεγόμενα άχρηστα σπλάχνα του κύτους.
 
                Οι καπνοί από στάχτες τραβούν στα ουράνια
                κι από κει σχηματίζουν δεκάδες στεφάνια
                για να βρούνε ψυχές που θα  τις  στεφανώσουν
                στους αγγέλους μια θέση για πάντα να δώσουν.
 
                Στον ορίζοντα βλέπω το φως της αλήθειας
                μα τριγύρω σκοτάδια πυκνά μιας συνήθειας.
                Το ανθρώπινο λάθος αυτό που μας φταίει
                μα σηκώνουν ψηλά τις γροθιές τους οι νέοι.
         
                Η οργή  της ψυχής τους  γιγάντιο κύμα
                εφιάλτες θα γίνουν στο κάθε τους βήμα.
                Είναι έγκλημα, πρέπει να βρουν τους ενόχους
                οι ψυχές των παιδιών μέσα σε τεφροδόχους
 
                Και μια μάνα που έγινε μάνα μανάδων
                το σταυρό των νεκρών κουβαλά των δεκάδων
                την κοιτάς κι_ ένα φως απ τα μάτια εκπέμπει
                θα το βρούνε το δίκιο_οι ψυχές κει στα Τέμπη.

 

                                                Τόμπουλος Χρήστος