Ν Α Ν Ο Υ Ρ Ι Σ Μ Α

 

Απόψε   κοιμήσου, τριγύρω   μας   θόλοι

παλάτια   και   κάστρα   θαρρείς   μαγικά

κοιτώ   απ’ το   τζάμι, κοιμάται   η   πόλη

σεντόνι   ομίχλης   και   φώτα   θαμπά.

 

Απόψε   κοιμήσου, λευκά   τα   σεντόνια

τα   όνειρα   είναι ταξίδια   του   νου

εγώ ξαγρυπνάω, ανάβουν   λαμπιόνια

στη   γέφυρα   πάνω   του   ποταμού.

 

Απόψε   κοιμήσου, στου   χνώτου   τη   ζέστη

στη   κάμαρα   μέσα   χοροί   και   βιολιά

κοιμάται   η   πόλη, η Βούδα κι   Πέστη

κοιμάται   κι   κόρη   ντυμένη   λευκά.

 

Απόψε   κοιμήσου, κοιμήσου, κοιμήσου

εγώ   θα   προσμένω   να ’ρθει   το   πρωί

να   γίνω   το   χάδι   που   θα   σε   ξυπνήσω

και   μέσα   σου   πάλι   θ’ ανάψει   η ζωή.

                                Τόμπουλος Χρήστος

      Ο ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Περίπου το 1500 με θέμα τον πειρασμό του Αγίου Αντωνίου δημιοθργήθηκαν οι γνωστοί πίνακες του Μάρτιν Σόνγκαουερ, Ιερωνύμου Μπος και Ματίας Γκρυνεβαλντ. Στη σύγχρονη εποχή το θέμα έγινε αντικείμενο των έργων του Ισπανού ζωγράφου Σαλβαδορ Νταλί και του Γάλλου συγγραφέα Γκουστάβ Φλωμπέρ του οποίου το βιβλίο "Ο περασμός του Αγίου Αντωνίου"  (La tentation de saint Antoine) του 1874 φαίνεται να είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα του. Η πρώτη μετάφραση στα Ελληνικά είναι του Κώστα Βάρναλη το 1914.

Ο πειρασμός του Αγίου Αντωνίου είναι η βίβλος της αχαλίνωτης επιθυμίας και μαζί της αχαλίνωτης φαντασίας. Το μυιτικό αυτό μυθιστόρημα που ο ίδιος ο Φλωμπέρ αποκαλούσε έργο ζωής έχει στον αφηγηματικό του πυρήνα την αέναη μεταμόρφωση της επιθυμίας και στις αποσκευές του όλη τη σχετική φιλιλιγία.

       

           ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ

 
Ηρέμησε η θάλασσα εντός μου
τα κύματα τα δάμασες εσύ
κοιμάσαι στ’ ασπρογάλαζο το φως μου
σ αυτό το κοραλλένιο μας νησί.
 
Σαν ήλιος έλα πάνω μου και πέσε
και κάψε το κορμί μου με φιλιά
στο σώμα μου τα δυο σου χέρια δέσε
σφιχτά σφιχτά σα να‘σαι στροφιλιά*.
 
Η θάλασσά μου μέσα περιμένει
δικός σου να φανεί κυματισμός
στου πόθου μας ξανά κι δυο δοσμένοι
του_Αγίου Αντωνίου Πειρασμός.
  
Μετά την τρικυμία, νηνεμία
σωπάσαν τ’ αφρισμένα τα νερά
η  μία η αγάπη μου η μία
τα όνειρά της βγάλανε φτερά.
 
Κι νύχτα θα μας βρει με το φεγγάρι 
γεμάτο κει στο θόλο του_ουρανού
το βέλος θα σαι συ και γω δοξάρι
σημάδι στη ψυχή, σώμα και νου.
 
Ο  ήλιος το πρωί σαν ανατείλει
θα βγω από το λήθαργο γοργά
τραβώντας για να βρω τα δυο σου χείλη
τα_εξαίσια και τα θαυματουργά.
 
Ηρέμησε η θάλασσά μου μέσα
ξεδίψασε η έρημη μου γη
σ αυτό το παραμύθι πριγκηπέσα
του έρωτα εμείς οι ναυαγοί.

* Η στροφιλια: Χειροκίνητη πρέσα για την πίεση των σταφυλιών 

μετά το πάτημά τους στο πατητήρι

                              Τόμπουλος Χρήστος