ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΝΗ       ΦΩΤΑΚΗ

 

Κάθε φορά που θα κοιτάζω

μέσα_απ’ το τζάμι το θολό

θα συνεχίζω να γελώ

κι ας είμαι_εσώκλειστη σε βάζο.

 

Θα περιμένω να ‘ρθει_η ώρα

να σπάσω, όπως το αυγό

στο κόσμο έξω για να βγω

να τρέξω λεύτερη στο τώρα.

 

Να μου γεμίσω από γέλια

από αγάπες και φιλιά

να βγει _ απ’ το στόμα μου μιλιά:

«Δέστε, χορεύουν τα κουρέλια».

 

Κι αν προδοθώ,  ξανά στο βάζο

σαν ερημίτης θα κλειστώ

μέσα στο βάζο το κλειστό

                          θα αρχίσω πάλι να μονάζω.